Hotel Moskva

 

Hotel Moskva, arhitektonski dragulj ruske secesije, zauvek je promenio vizuru centra Beograda i ubrzo postao omiljeno sastajalište beogradske, balkanske i svetske elite. Hotel Moskva, nekadašnja Palata Rosija, je hotel i nekadašnja zgrada osiguravajućeg društva Rosija-Fonsier u Beogradu. Nalazi se na uglu Terazija i Balkanske ulice.

Zgradu su projektovali arhitekta Jovan Ilkić i grupa arhitekata iz Sankt Peterburga. Rok za podnošenja projekata gradnje bio je 15/28. januar 1905. godine, a predviđena cena gradnje nije trebala da prelazi iznos od 750 hiljada dinara. Ocenjivački sud koji je trebao da nadzire rad činilo je šest arhitekata: dva iz Rusije, dva iz Austrougarske i dva iz Kraljevine Srbije. To su bili srpski arhitekti, profesori beogradske Velike škole, Andra Stefanović i Nikola Nestorović.

 

Gradnja palate započela je u proleće 1905. godine. U temelje su postavljene 82 drvene grede duge po pet metara i debele po 30 centimetra, zatim 30 vagona varenog gvožđa u šipkama dugim po devet metara, 10 vagona tvrdog ripanjskog kamena. Preko toga postavljena je betonska ploča debela 2,2 metra. Zidanjem ciglama otpočelo je tek u proleće 1906. godine. Radove je izvodio građevinar Karlo Knol sa zidarima iz Crne Trave. Nadzorni inženjer bio je arhitekta Jovan Ilkić. Radovima za armirani beton rukovodio je arhitekta Matija Šnajder. Površina spoljašnjih zidova od prvog sprata do krova obložena je žućkastim pločicama a ukrašena ornamentima zelene boje. Keramička obloga je doneta iz Pečuja, iz fabrike Žolnai u kojoj se i danas čuvaju kalupi pomoću kojih je izlivena.

Stepenište je bilo izrađeno od ripanjskog i švedskog granita. Ukupna vrednost zgrade iznosila je 2 miliona zlatnih dinara. Građevina je u potpunosti završena 1907. godine. Za ono vreme bio je to najveći hotel u Beogradu sa 50 postelja i sobama na sva tri sprata.

Svečano je otvorena 14. januara 1908. godine. Bila je najveća privatna zgrada u Kraljevini Srbiji, nalazila se na stotinak metara od kraljevskog dvora, na Terazijama. Građevina je na svojim zidovima imala natpis Palata Rosija. Kad bi samo zidovi palate Moskve mogli da pričaju, čuli bismo sjajne priče o večnoj ljubavi, diplomatskim strategijama i pregovorima, inspirativnim umetnicima, piscima dobitnicima Nobelove nagrade, kraljevskim događajima, celonoćnim razgovorima... Možda bi otkrili i mnoge tajne koje su mogli čuti tokom poslednjih 114 godina.

U aprilu 1941. jako je oštećena bombardovanjem. Hotel je 2011. u potpunosti renoviran uz duboko poštovanje prema svojoj tradiciji, ali u isto vreme u skladu sa najnovijim hotelijerskim trendovima.

U istoriji dugoj više od jednog veka, ovaj istorijski hotel i njegov čuveni kafić ugostili su preko 40 miliona gostiju, a preko 4,5 miliona ljudi je ovde provelo noć. Robert de Niro, Albert Ajnštajn, Indira Gandi, Lučano Pavaroti, Maksim Gorki i Alfred Hičkok samo su neka od svetski poznatih imena  koja su ostavila svoj trajni trag u hotelu Moskva. Po njima je nazvano šest apartmana u hotelu. Štaviše, šetajući hodnicima, možete uživati u galeriji poznatih gostiju koji su ovde boravili.

A još po nečemu je ovaj hotel znametnit- po torti koja se zove Moskva šnit. Moskva šnit je originalni recept za voćnu tortu, nastao kao specijalitet hotela „Moskva” 1974. godine. Recept je sastavila Anica Džepina, prva šefovica poslastičarnice, koja je te godine otvorena u sklopu ovog čuvenog beogradskog hotela. Tada je ova kreativna kuvarica, osim Moskva šnite, osmislila i druge originalne recepte za deserte, među kojima su najpoznatiji torta Aleksandra, torta Anuška, rolat Karakas i mnogi drugi.

Torta se sastoji od skuvanog ananasa i višanja, kore od mlevenih oraha i Pti-ber keksa u koju se dodaje i  badem kako da bi masa bila bele boje. Fil se pravi od dva krema koji se posebno kuvaju i potom spajaju u žuti puter krem (šamponez krem), koji daje penastu strukturu.

Hotel „Moskva” zaštitio je ovaj recept kao svoj originalni brend.

 

 

 

Hram Svetog Save u Beogradu

 

Izgradnja hrama tekla je veoma sporo. Podignut je na mestu za koje se smatra da je Sinan paša 1595. godine spalio mošti Svetog Save, osnivača Srpske pravoslavne crkve. Izgradnja crkve je finansirana dobrovoljnim prilozima i ubiranjem novca putem doplatnih poštanskih maraka. Nedaleko od hrama je parohijski dom, a tu će se nalazi i zgrada patrijaršije. Ovaj spomen-hram predstavlja organski deo savremene živopisne siluete Beograda, čineći jedno od njegovih glavnih simbola.

Godine 1895, tri stotine godina nakon spaljivanja moštiju svetog Save, u Beogradu je osnovano Društvo za podizanje hrama svetog Save na Vračaru, čiji je cilj bio da se na mestu spaljivanja moštiju podigne hram. Omanja crkva koja je podignuta na mestu budućeg hrama je kasnije pomerena da bi izgradnja hrama mogla da otpočne. 1905. godine se raspisuje javni konkurs za izradu projekta; svih pet prispelih radova je odbačeno kao nedovoljno dobro.

 Izbijanje Prvog balkanskog rata 1912. godine, kao i Drugi balkanski i Prvi svetski rat koji su sledili, zaustavili su sve aktivnosti na izgradnji hrama. Nakon rata, 1919. godine, Društvo je ponovo ustanovljeno. Nov konkurs je raspisan 1926; ovog puta su stigla 22 projekta. Premda prva i treća nagrada nisu dodeljene, arhitektonsko rešenje arhitekte Bogdana Nestorovića, koje je osvojilo drugu nagradu, proglašeno je za najuspešnije. Odbor za izgradnju hrama je 1930. poverio izradu projekta arhitekti Nestoroviću, kao i arhitekti Aleksandru Deroku, uz saradnju inženjera Vojislava Zađine.

 Četrdeset godina nakon početne zamisli, i 340 godina nakon spaljivanja moštiju svetog Save, izgradnja hrama je konačno započela 15. septembra 1935. godine, kada je patrijarh Varnava izvršio osvećenje temelja. Kada su radovi poodmakli, patrijarh Gavrilo je 10. maja 1939. godine svečano osvetio temelje, i u oltaru, uz kamen temeljac, položio povelju. Dalja izgradnja bila je prekinuta napadom Nemačke na Jugoslaviju, 6. aprila 1941. Od početka građevinskih radova do nemačke okupacije, izgrađeni su temelji hrama i podignuti su zidovi visine 7 i 11 metara.

Nemačka okupaciona vojska je koristila prostor unutar nedovršenog hrama kao parkiralište, a 1944. su ga za istu svrhu koristili partizani i Crvena armija. Kasnije su razna preduzeća koristila prostor kao magacin. Društvo za izgradnju hrama je prestalo da postoji.

Jedan od autora Hrama, arh. prof. Aleksandar Deroko, želeo je po svaku cenu da se započeta zgrada dovrši, makar imala drugačiji oblik, gabarite i namenu. Predlagao je da tu bude zgrada Muzeja srednjeg veka, televizije, sportski centar, bilo šta što bi odgovaralo postojećim gabaritima i što bi urbanistički moglo da se uklopi uz postojeću zgradu biblioteke.

 

Patrijarh German dolazi na čelo Srpske pravoslavne crkve 1958. godine i obnavlja ideju o podizanju hrama. Nakon 88 ponovljenih molbi - i isto toliko odbijanja - dozvola za nastavak gradnje je dobijena u leto 1984. i od republičke i od gradske vlasti. Profesor Branko Pešić, koji je imenovan za novog arhitektu hrama, prepravio je prvobitni projekat da bi se bolje iskoristili novi materijali i građevinske tehnike.

 

Patrijarh German je 30. aprila 1985. godine, u prisustvu svih srpskih arhijereja, ponovo osvetio hram, položivši povelju o nastavku radova u novim istorijskim prilikama. 12. maja 1985. patrijarh, 20 episkopa i brojno sveštenstvo su služili svečanu Liturgiju, kojoj je u unutrašnjosti zidina hrama prisustvovalo oko 12.000 vernika, dok je u porti bilo još oko 80.000 ljudi. Izgradnja je ponovo otpočela 12. avgusta 1985. Zidovi su podignuti do pune visine od 40 m. Akt o odobrenju nastavka gradnje potpisao je tadašnji predsednik predsedništva Srbije Dušan Čkrebić, koji je u znak zahvalnosti od Srpske pravoslavne crkve dobio orden Svetog Save, 2007. godine.

 

Najveće postignuće je bilo podizanje centralne kupole teške 4.000 tona. Ona je bila napravljena na zemlji, a zatim je, zajedno sa pokrivačem od bakarnog lima i velikim pozlaćenim krstom visokim 12 metara i teškim 4 tone, podignuta i postavljena na zidove. Podizanje, koje je trajalo 40 dana, završeno je 26. juna 1989. godine. Kupole su ukrašene sa osamnaest pozlaćenih krstova u tri veličine, dok se u zvonicima nalazi 49 zvona iz austrijske zvonolivnice Grassmayr.

Hram je sagrađen u neovizantijskom stilu u obliku grčkog krsta nad kojim se izdiže velika kupola. Građevina ima belu mermernu oplatu,a krasi je još 13 manjih kupola. Dužina hram u pravcu istok-zapad iznosi 91m а pravcu sever-jug 81m. Visina hrama sa krstom iznosi 79m.

Portali se nalaze na južnoj, severnoj i zapadnoj strani. Glavni ulaz je sa zapadne strane, iznad kojeg se nalazi luneta u kojoj je mozaička slika Hrista. Gradnja eksterijera je završena 2004. godine. Postavljena su zvona i prozori, a fasada je takođe završena. Hram je obložen belim mermerom i granitom, u čemu je sudelovao i slovenački Marmor Hotavlje.

Hram zauzima površinu od 3.500 kvadratnih metara u prizemlju, uz dodatnih 1.500 m² na tri galerije na prvom nivou. Postoji još i galerija od 120 m² na drugom nivou, na kome se nalazi i spoljašnji vidikovac koji se prostire oko cele kupole.

 

Crkva može da primi 10.000 vernika, a na zapadnu horsku galeriju može da stane 800 horista. Ispod poda hrama je izgrađena riznica i kripta svetog Save, kao i grobna crkva svetog kneza Lazara, ukupne površine oko 1.800 m².

 

 

 

Mozaik

85 godina nakon polaganja kamena temeljca u Hramu Svetog Save završen je velelepni mozaik težak više od 320 tona, koji sadrži više od 50 miliona komadića. Na njemu je radilo 300 umetnika mozaičara, a ukupno 600 ljudi, uključujući sve koji su na njemu radili, a kompletan mozaik je završen za manje od četiri godine.

Tu je i impozantni luster, za koji se veruje da je najveći na svetu. Težak je oko šest tona i 800 kilograma. Dužina lanaca lustera  je oko 1/2 kilometra, dok je prečnika 21 metar.

"Radoznali vernici u ulaznom holu Sabornog hrama Svetog Save dolaze da bace pogled na blistavu raskoš mozaika od 15.000 kvadratnih metara, pre proslave završetka božjeg doma u četvrtak: zlato i 50 miliona staklenih komadića mozaika daruju kupoli visokoj 77 metara zanosno zlatni sjaj“ piše Tomas Rozer, autor članka u Štutgarter cajtungu.

A da vidimo koliko je to koštalo. Srbija je uložila 43 miliona evra, a Rusija preko deset.

 

Kripta

 

Ispod glavnog prostora naosa nalazi i se kripta veličine 1800 м², čija je tavanica visoka 7 metara. U kripti se nalazi crkva Sv. Lazara. Oslikana je freskama koje prikazuje scene iz života kneza Lazara u neovizantijskom stilu i po pravoslavnom ikonografskom programu.

Namena kripte je višestuka, služi i kao izložbeni prostor i za održavanje različitih kulturnih sadražaja. Poseban deo kripte iza oltara namenjen je sahranjivanju srpskih patrijarha.

Sokolski domovi u Beogradu

Ideja Sokolskog društva ponikla je u Pragu. Glavni cilj bilo je širenje panslovenizma kao brana germanizaciji kroz gimnastičke veštine.

Kao ideje vrlo brzo je zaživela i u nas. Zajedničko u radu svih sokolskih društava bilo je da su sokoli vaspitavani u duhu principa izvornog sokolstva utemeljenih na ideologiji slovenstva, slobodarskim idejama i načelima građanskog društva koje je iznedrila francuska demokratska revolucija („Sloboda, jednakost bratstvo“), kao i filozofiji starih Helena („U zdravom telu zdrav duh“). Težilo se omasovljavanju pokreta, članovi su okupljani bez obzira na veru, stalež i narodnost, propagirane su ideje demokratičnosti i altruizma. Sokoli su među prvim organizacijama koje su otvoreno podsticale jednakost žena i muškaraca, kao i versku toleranciju. Žene su smatrane ravnopravnim članovima, a Sokoli su se međusobno nazivali braćom i sestrama. Sokolstvo je prevashodno propagiralo amaterski sport, gde vrhunski rezultati nisu bili krajnji cilj. Centralna manifestacija sokolstva bio je slet. Ptica sokol izabrana je zato što u slovenskim narodnim pesmama personifikuje junaštvo i plemenitost

Prva zgrada Sokolskog društva Beograd - Matica započeta je još 1921. godine, po projektu arhitekte Momira Korunovića, člana Sokola, da bi završni radovi bili okončani 1935. godine. Razlozi za prologiranje izgradnje bili su brojni: promena lokacije (trebalo da bude izgrađena u Krunskoj ulici), promena projekta, nedostatak novca, nestabilne političke prilike. Na kraju je "finansijsku inekciju" dao kralj Aleksandar I, priloživši sto hiljada tadašnjih dinara. Zgrada sokolane, danas je poznata kao "Stari DIF". Osvećena je 1. marta 1936. godine i predata na upotrebu.

Sokolsko društvo Beograd I  dobilo je  fiskulturnu salu još 1926. godine u okviru stare zgrade Druge beogradske (muške) gimnazije u Makedonskoj ulici, na mestu današnje zgrade Politike. Projekat vežbaonice je i ovaj put pripao Korunoviću, koji je prilikom ukrašavanja sale koristio brojne sokolske motive. Ovaj objekat stradao je u bombardovanju 6. aprila 1941. godine. Sokolsko društvo Beograd II, formirano za potrebe građana iz okoline Saborne crkve, svoju aktivnost obavljalo u sali osnovne škole "Kralj Petar I".

Sokolsko društvo Beograd III ispočetka je vežbalo u okviru Osnovne škole "Car Dušan". Izgradnja prve namenski izgrađene sokolane počela već 1931. godine na Crvenom krstu. Zgrada je građena u izuzetno modernom, netipičnom stilu za ondašnji Beograd. Projekat su potpisali arhitekte Branislav Kojić i Ivan Stojković. Sokolana je imala dve sale za vežbanje, potpuno opremljen deo sa tuševima i svalačionicama, a za izvođenje priredbi u vežbaonici bila je napravljena sa zasebnim ulazom. 

Osvećenju ovog sokolskog doma prisustvovali su prestavnici svih veroispovesti zastupljenih u Beogradu, sem rimokatoličkog paroha. Sa gašenjem Sokolskog saveza posle II svetskog rata, ovo zdanje preuzima Sportsko društvo "Radnički". Pre rušenja tu se nalazilo 6 objekata. Pored sportske namene, u sklopu kompleksa se nalaze dva ugostiteljska objekta i autoservis sa autoperionicom, kao i zgrada Nacionalne službe zapošljavanja, objekat Arhiva. Svi postojeći objekti srušeni su, a njihova ukupna površina iznosila je  4.442 m2. Beše to tema serije Žigosani u reketu, u kojoj su tajkuni bacili oko na ovu zanosnu lokaciju u prestižnom delu Vračara i već kalkulisali sa brojem izgrađenih kvadrata. 

Kako se navodi u projektu koji je izradio CEP-Centar za planiranje urbanog razvoja, osim sportskih sadržaja kao obaveznih, u okviru kompleksa moguća je realizacija i komercijalnih delatnosti (poslovanje, trgovina i ugostiteljstvo) i javnih službi (muzej sporta, galerija, ambulanta) koji moraju biti usklađeni sa sportskom namenom kompleksa. Predviđena površina novog kompleksa je 18.753,75 m2. Objekat je osmišljen kao savremeni sportski objekat sa multifunkcionanom dvoranom kapaciteta 1.025 gledalaca, sportskim terenima i vežbaonicama, kao i kancelarijama za uprave klubova, garažom i ostalim pratećim sadržajima. Kraj radova je predviđen za 3. april 2025.

Nije nikako uzeto u obzir da bi se istorijsko zdanje Sokolskog doma moglo nekako inkorporirati u planirani moderni centar. Kratko pamćenje... Posle nekoliko rekonstrukcija zgrada je srušena i sada se očekuje izgradnja novog zdanja u ulici Vojvode Šupljikca 31.

Sokolsko društvo Beograd IV sa Banovog brda osnovano je 1929. godine. U prvo vreme svoje sedište imalo je u kafani. Donacijom placa na Čukaričkoj padini, današnjoj Lješkoj ulici 9, 1932. godine započeta je gradnja sokolane. Projektant je i ovaj put bio Korunović, koji u svojoj karijeri izradio projekte za preko stotinu sokolskih domova, od kojih je većina i realizovana. Zbog skromnijeg budžeta, Korunović je projektovao manju zgradu, svedenih linija, čiju su fasadu ukrašavala samo četiri velika polukružna prozora u prizemlju koja su osvetljavala vežbaonicu. Dogradnjom iz 1938. godine, fasada je sa zapadne strane dobila i reljef sa sokolom raširenih krila koji u kandžama drži sokolske simbole - venac i teg. Posle rata ova zgrada je neko vreme bila sedište KUD "Stevan Brakus", da bi se danas u njoj nalazilo Društvo za fizičko vaspitanje i rekreaciju Partizan-Čukarica.

Sokolsko društvo Beograd V, osnovano 1930. godine na teritoriji Senjaka, Dedinja i ne tako atraktivne Jatagan male, bilo je smešteno u prostorijama Doma kulture na Senjaku. Revolucionar, Božidar Adžija, bio je član ovog društva.

Sokolsko društvo Beograd VI  nalazilo se takođe na Vračaru. Godine 1933. godine osveštane su prostorije u okviru sadašnje osnovne škole "Kralj Petar II Karađorđević" u Marulićevoj ulici.

Sokolsko društvo Beograd VII nalazilo se u okviru Šegrtskog doma Vladimira Matijevića, na  adresi Lazarevićeva 6. 

Before Bar B4 is open!

Vеčeras je vaš izveštač prisustvovao velikom otvaranju izložbenog prostora WCluba i prodavnice sa preko 230 otvorenih etiketa viskija koje možete ovde isprobati! Tu su škotski, japanski, američki, irski, kanadski, velški španski, italijanski, nemački, indijski, australijski viskiji.

Neke prestižne viski etikete ovde su zastupljene sa svim etiketama, što nije slučaj ni na mnogim sajmovima viskija. Mnoge renomirane i prestižne etikete premijerno su dostupne na srpskom tržištu. Suma sumarum proizvodi 107 destilerija.

Pitate se sigurno gde?

Odgovor je u okviru jednog novog fenomenalnog prostora na adresi Bulevar Vojvode Bojovića 4b u K distriktu.

Osnovali su ga iz Viski kluba Jelena, Veljko i Filip dobivši ideju za ovo na Sajmu viskija. Prvo dvoje dolaze iz IT sektora, Filip iz komercijale i time su udarili temelje ove ideje koja se večeras kruniše otvaranjem prostora u kojem se najraznovrsnija ponuda viskija u nas može probati (0,01; 0,03; 0,05) pronaći svoj ukus kupiti boca za sebe ili nekom na poklon, popiti u baru, probati i u nekom koktelu. Pozvali su i svoje prijatelje da budu akcionari ove uzbudljive avanture.

Dakle, višе se za dobar viski ne mora potezati u inostranstvo.

I svi viskiji mogu preko sajta naručiti i dobiti na kućnu adresu.

Tu je i klub, biće organizovane degustacije radi širenja viski kulture u nas.

Prostor je moderno dizajniran, opušten sa DJ-om, a biće organizovane i svirke. Možete doći i u duksu i u smokingu. Čаk i u kiltu!

Ekipa je mlada i puna etuzijazma, pa bi bilo lepo da ih podržite i nešto zanimljivo i naučite.

Mi družеnje započinjemo sa Red Bush viskijem, mešavinom trostruko destilovanog single malt i irskog zrna viskija, sazreo u burbon bačvama američkog belog hrasta prvog punjenja, sa raskošnim notama vanile i putera. Mirisi podsećaju na poljsko cveće i sveže jabuke. Ukus daje kremasta teksutra vanile, muskatnog oraščića i meda. Kratku i suvu završnicu upotpunjuje aroma dimljenog hrasta.

Za leto su planirane dve bašte. Tu su i druga žestoka pića: konjаci, džinovi, vodke, tekile, rumovi, te i ljubitelji ovih žestina ovde mogu naći svoj omiljeni kutak.

Ukus viskija kao i tip prvenstveno zavisi od žitarice od koje se pravi. Najčešći sastojci u vidu žitarica su ječam, raž, ovas, kukuruz i naravno pšenica. Osim prema žitaricama, vrste viskija variraju prema alkoholnom sadržaju, kvalitetu, načinu pripreme i očuvanju pića, kao i količine vode koja se meša sa količinom alkohola. Ono što utiče na boju viskija je uticaj drvene bačve.

Glavna osnovna podela je malt viski – piće od ječmenog slada i grain viski – piće od bilo koje žitarice. U okviru ove dve podele postoji bezbroj drugih podvrsta. Razlikujemo singl malt, burbon i blended (mešani) viski.

Sing mallt viski čine ječmeni slad koji daje karakter viskiju i voda. Destilerije striktno prate 8 koraka preparacije u koje uključuju malting, mešanje, filtriranje sastojaka kao i pripremu čistog alkohola. Scotch je najpoznatija ‘pod vrsta’ viskija i proizvodi se u Škotskoj, zemlji porekla ovog alkoholnog pića. Single malt viski prvi put se proizveo u Škotskoj, u oblasti Speyside. Mora biti proizveden u jednoj destileriji i ne sme se mešati sa drugim viskijima.Najpoznatiji brendovi single malt viskija su Glenfiddich, Macallan i Lagavulin.

Single pot je jedinstvena irska vrsta viskija koja se proizvodi isključivo tamo. Naziva se i "pure pot still" ili "irish pot still" viski i predstavlja kombinaciju sladanih ječmenih zrna i ne-sladnih zrna, obično raži. Tradicionalno se proizvodi u bakarnim kazanima koji su zapravo dvostruki, pri čemu se destilacija vrši u prvom delu, dok se u drugom delu odvija postupak čišćenja i filtriranja viskija. Jedna od najpoznatijih destilerija je Midleton, koja proizvodi viski pod brendom Redbreast. Ovaj viski je poznat po svojoj glatkoći, bogatim aromama i ukusima koji se sastoje od voća, slatkih začina, vanile i hrastovine. Istorija single pot viskija datira još od 1800-ih godina, kada su brojne destilerije u Irskoj proizvodile i izvozile ovaj viski širom sveta.

Blended viski je kombinacija dobijena mešanjem malt i grain viskija. Neke zemlje, poput  Irske, Škotske i Kanade, propisuju da svi malt viskiji koji ulaze u mešavinu moraju biti stari minimum tri godine. U procesu blendiranja, 'Master Destiler' pažljivo bira određene vrste viskija i kombinuje ih u preciznim proporcijama kako bi se postigao željeni ukus.

Burbon viski je mešavina raznih žitarica. Pri tome kukuruz u sastav ulazi sa minimum 51% kukuruza, a ostatak žitarica je najčešće u kombinaciji ječma, raži i pšenice. Sledeći uslov je odležavanje bar godinu dana u buradima u Kentakiju, a prosečno vreme odležavanja burbon viskija je od 4 do 6 godina.

Zaslužan za proizvodnju viskija u Japanu je Masataka Taketsuru koji je gorionički zanat savladao u Škotskoj i svoje znanje preneo u kompaniju Yamazaki kao menadžer više od 10 godina. Kompanija je kasnije preimenovana u Suntory. Taketsuru napušta destileriju i osniva svoju Nikka. Dva brenda Suntoy i Nikka postali su i ostali do danas najuspešnija i najpoznatija imena kada je u pitanju japanski viski.

Ono što će pušаče posebno obradovati je činjenica da je pušеnje dozvoljeno, a tu je i lep izbor cigara. Ventilacija perfektno funkcioniše, pa ni nepušači neće biti uskraćeni za potpuni užitak.

Stoga se udobno zavalite u kožne vinčester garniture, uživajte u muzici, gledajući murale, a ako vam se i prikaže neki slon, to je samo stoga što je u neposrednoj blizini zoo vrt.

A moj izbor za take away je japanski viski Enso Japanese Whisky, delikatni japanski blended viski iz Kijokave. Pobednik na London Spirit Compettion 2021. Njegovo ime na japanskom znači ''krug'' ili ''ciklus'. Inspiracija za spravljanje ove specifične mešavine dolazi iz japanske Zen filozofije. Krug je jedan od najviših mitskih simbola Japana.

Sazrevao je u buradima od američkog hrasta, a destilovan korišćenjem lonca.

Miris ispunjavaju arome cveta limuna, kandirane korice pomorandže, meda, zrele šljive, vanile, karamele i mekog dima.Ukus karakterišu tostirani hrast, badem, hrskava jabuka, “drvenasta” vanila i cimet, a u robusnoj završnici – hrskava kruška i tostirane žitarice.